‘Wat kan ze allemaal? ‘

‘Momenteel kan ze gezichten volgen, ze probeert echt naar je te kijken als je iets aan haar vraagt. Ze kan flesjes van tafel pakken, ze kan helemaal zelf bepalen waar de flesjes staan. Ze kan, als ze in een gang staat en ze is geprogrammeerd, helemaal zelf naar een kamer gaan waar dat flesje staat.’

http://www.omroepwest.nl/nieuws/studenten-bouwen-thuiszorgrobot

Vooralsnog lijkt het me meer een horecarobot..

Na al die jaren crisis heb ik eindelijk een econoom gevonden waar ik het mee eens ben.

De vakbeweging zou haar looneisen Europees moet afstemmen: loonmatiging in landen met importoverschotten; hoge looneisen in landen met exportoverschotten. Dit verslechtert de exportpositie van de overschotlanden en schept bovendien koop­kracht, zodat de Zuidelijke lidstaten meer kans maken om hun exportproducten hier kwijt te kunnen. Mocht de Nederlandse vakbeweging toch weer voor loonmatiging kiezen (‘eigen werklozen eerst’), dan is dat contraproductief voor de oplossing van de crisis.

Bron: Trouw

Nog meer over geld.  Het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting (Nibud) heeft uitgerekend wat het kabinetsbeleid dat gisteren bekend is gemaakt, voor mij betekent, schrijft De Telegraaf.

Nog best lastig. Om te beginnen heb ik geen kinderopvang. Dat doe wij hier al jaren zelf, nooit een cent van de overheid voor gekregen. Het eerstvolgende lijstje kom ik (en mijn huishouden) alvast niet op voor. Wij zijn geen voorbeeldhuishouden. Ook leuk om te weten.

Het tweede lijstje brengt uitkomst. Paar, één kind, tweeverdiener, 0,5 %, 17 euro per maand minder. 

Eén kind? Ja, die andere is het huis uit. Student basisbeurs + bijbaan. 0,6% 4 euro per maand minder.

Op het zelfde lijstje staat te lezen wie er wel op vooruitgaan.

Paar 4 kinderen Alleenverdiener werkend € 30000

Paar 5 kinderen Alleenverdiener werkend € 50000

Conclusie? Ik heb te weinig kinderen, anders was ik er op vooruit gegaan met dit demissionaire CDA-CU Kabinet…

Je hoort het de volksmond en politici vaak zeggen, in Nederland werkt men niet genoeg. Toch wijst onderzoek anders uit. Nederland staat aan de top in Europa wat betreft de arbeidsparticipatie.

Andersom zou je dus kunnen stellen dat er in Nederland dus betrekkelijk weinig sloebers, linkstuig en andere loslopende steuntrekkers zijn. En dat iedere vorm van ophitserige stemmingmakerij een beetje overbodig is. En dat Geen Stijl aan stemmingmakerij doet was al wel duidelijk, maar dat ze nu ook al gewoon foute cijfers gaan vergelijken… Leest U nog even mee?

‘Daarmee levert niets doen en thuis zitten weer exact evenveel op als het minimumloon in Nederland. Een duizelingwekkende 1295,07 euro per maand om precies te zijn.’

Wat Geen Stijl niet vermeldt is dat het genoemde minimumloon voor één persoon is en dat de ‘verhoogde bijstandsuitkering’ voor gehuwden en samenwonenden. Twee personen dus. Kwestie van beter lezen op de website van het Ministerie van Sociale Zaken. Een alleenstaande krijgt de helft van die ‘duizelingwekkende’ 1295,07, namelijk 647,54 aangevuld tot 906,55 per maand, als ze aan kunnen tonen dat ze ook echt alleenstaand zijn. Zelfs een sloeber kan er niet van leven. Niet werken doet lonen? Laat me niet lachen! Als die twee gehuwden en/of samenwonende personen beide een minimumloon gaan verdienen verdubbelen ze in één klap hun inkomen.

De volksmond is prima, maar er moet geen onzin uit komen, dan plakken we er een pleister op.

PS Ondertussen in Den Haag…

Nog twee berichtjes over het "passend werk" plan van Donner.

Uit het commentaar van NRC van afgelopen donderdag.

Het houdt in dat de hogeropgeleide die een jaar in de WW zit, elke baan moet aanvaarden die hem door het UWV wordt aangeboden. Nu moet hij dat na anderhalf jaar. Alle arbeid wordt dan ‘passend’ geacht.  Voor lageropgeleiden gelden nu al termijnen van zes of twaalf maanden.

En uit het bericht van NRC van de dag er voor.

„Wat is nu belangrijker? Dat wij mensen met een uitkering, omdat zij hooggeleerd zijn, niet in de kassen zetten, terwijl zij geen ander werk kunnen vinden? Of dat wij kunnen zeggen: als dit werk er is, dan moet u dat aanvaarden en dan kunt u niet het argument aanvoeren dat het beneden uw uitkering is zoals dat op dit moment het geval is?”

Ofwel de bevestiging dat als je laagopgeleid bent je eerder passend werk moet aanvaarden dan als je hoogopgeleid bent. Over discriminatie gesproken.

Komt bij dat de uitkering intact blijft.

Ik ben bang dat ik het eens moet gaan zijn met Donner. Passend werk is een mooi streven, maar er is niets tegen om een tijdje werk voor ‘lageropgeleiden’ te gaan doen. Het wachten is nu op de eerste politicus die bij mij de post komt brengen.

Ik ben toch werkeloos, dus ik blog nog even verder over dat passende werk van Donner.

Wat mij namelijk opviel, behalve het feit dat de UWV gewoon al aan de slag was gegaan met een wet die deze week pas word afgekaart in de Tweede Kamer, was het feit dat de voorlopige meerderheid van de Tweede kamer in dit geval slechts bestond uit de fracties van de PvdA, het CDA en de PVV. Alle andere fracties zijn vooralsnog tegen, al moet afgewacht worden of dat bij de echte stemming ook zo is.

Het meest bizarre standpunt kwam overigens van de SP’er Paul Ulenbelt, die stelde dat het kabinet aan kennisvernietiging doet door hoogopgeleiden te verplichten tomaten te gaan plukken. En dat van een partij waarvan de leden, ook de hoogopgeleide, in de 70-er jaren verplicht werden om in de fabriek te gaan werken om kontakt met de arbeider te houden.

In die zin was de reactie van Donner eigenlijk best leuk, de door hem genoemde zelfreflectie was nu precies één van die redenen dat SP’ers laaggeschoold werk moesten aannemen. En zeg nu zelf, als je als partij bij voortduring roept dat de graaiers aangepakt moeten worden moet je niet zeuren als er straks een ontslagen bankdirecteur met een Nijenrode achtergrond bij jou de straat komt aanvegen.

Opvallend is trouwens dat de SP verder geen woord van dit debat op haar website plaatst. Ik kan me zo voorstellen  dat Ulenbelt op het matje is geroepen.

Verder nog twee commentaren gelezen.

Trouw is van mening dat de wet niet mag uitmonden in arbeidsdwang. Bizarre mening want dat is het nu juist wel. Verder hoopt de krant dat de instanties er in wijsheid mee om zullen gaan. In de wetenschap dat de UWV je dus nu al dwingt tot werk waar je niet voor opgeleid bent, is die opmerking een gotspe.

Nog bonter maakt Elsevier columnist Syp Wynia het. Hij vraagt zich af waarom Donner de laagopgeleiden nooit aanpakt. Vroeger pakte men de criminelen aan, tegenwoordig de laagopgeleiden. Wynia kletst daarbij ook nog eens echt uit nek, laagopgeleidde WW-ers worden al tijden gedwongen alles aan te nemen. immers, nog maar eens de UWV pagina er bij gepakt:

"Als u werkloos bent, probeert u natuurlijk eerst of u een baan kunt vinden op uw eigen niveau van opleiding, ervaring en salaris. Is dat na een halfjaar nog niet gelukt, dan verwachten wij dat u ook solliciteert naar werk van een lager opleidingsniveau of werk dat minder betaalt."

Stemmingmakerij van de bovenste plank dus. Voor straf een half jaar tomatenplukken.

Heeft u dat nu ook? Dat U zich wel eens afvraagt of de rest van het land gek geworden is en alleen u nog het hoofd er bij houdt? Kop op, u bent niet de enige, ik heb er bijna dagelijks last van.

Zo lees ik vandaag in de krant dat een meerderheid van de Tweede Kamer het plan steunt van minister Piet Hein Donner (Sociale Zaken) om werklozen die langer dan een jaar WW ontvangen, vanaf 1 juli te verplichten elke baan die wordt aangeboden te accepteren.

Op de website van het UWV lees ik echter al een tijdje het onderstaande:

Bent u op of na 1 juli 2008 werkloos geworden en heeft u na 1 jaar nog geen baan gevonden? Dan zijn alle banen passend, zelfs als het salaris lager is dan uw WW-uitkering.

Wat moet je hier nu mee? De ANP een tip geven dat hun berichtgeving niet klopt? De politieke partijen in de Tweede Kamer even mailen dat ze over oude meuk zitten te vergaderen? De minister een brief op poten schrijven dat hij gebakken lucht staat te verkopen? Het UWV bellen dat ze op de zaken vooruit lopen?

Lijkt me allemaal geen passend werk voor een eenvoudige weblogger..

…je wordt klusjesman.

Hoe dat zo? Ben ik een zelfstandige bouwvakker dan? Heb ik daar voor doorgeleerd? Nee, helaas niet. Ik kan van alles een beetje en ik denk dat ik alles heel goed kan, gewoon een gemiddelde man, tweevoudig huiseigenaar met twee redelijke rechterhanden en een hartkwaaltje.

Maar ik meen het serieus, hoor. In een vergrijzende samenleving met een waardeloze thuiszorg moet er toch vraag zijn naar iemand als ik. Klein schilder- en timmerwerk, beetje stucen, tegeltjes, stopkontaktjes, waterkranen vervangen, U vraagt wij draaien. Ik vraag niet veel, zit onder het Pools gemiddelde, zal ik maar zeggen. Als u iemand weet, zegt ‘t voort.

Maar goed, een kleine twee jaar geleden wist ik het ook en dat liep niet zo goed af.  En vorig jaar begon ik ook vol enthousiasme en dat liep ook niet zo lekker af.

Driemaal scheepsrecht of haal ik toch ooit die twaalf ambachten?

Ooit schreef ik een tenenkrommend slecht stukje voor DenHaag.org over de Haagse VVD, die een anonieme ruk naar links maakte door het anonieme solliciteren te omarmen met als voorbeeld de gemeente Nijmegen (waar een ultralinks college zat) en tegelijkertijd een links college voor Den Haag af te wijzen. Politiek is soms best ingewikkeld.

Hoe dan ook, onderaan dat stukje, ontspon zich een hele aardige discussie met Arnoud Boer , tegenwoordig waarnemend Groen Links raadslid in Den Haag, over anoniem solliciteren. Ik vond het onzin, want: "Het zou voor een werkgever niets uit moeten maken hoe een sollicitant heet, hoe oud hij is, van welke geslacht hij/zij is of van welke afkomst de briefschrijver is. Helaas is dat een illusie. Iedere werkgever heeft zo zijn voorkeuren en zal altijd kijken naar dergelijke facetten. Is het niet bij een sollicitatiebrief dan wel bij het sollicitatiegesprek, na afloop van de proeftijd, bij een beoordelingsgesprek, een functioneringsgesprek etc." Arnoud vond het een poging waard.

Sorry, Arnoud, leuk geprobeerd, maar helaas, wegens gebrek aan succes en ‘administratieve rompslomp’ is de poging mislukt. Mohamed, Ali en Fatima mogen gewoon weer hun eigen naam gebruiken, ze hoeven zich niet meer te schamen.

„Vanaf 36 zouden sollicitanten het druk hebben met huiselijke verplichtingen vanwege een drukbezette partner en kinderen. Rond de 45 zouden mensen zich steeds vaker laten leiden door zingeving. Ze bekijken het arbeidsproces daardoor, volgens werkgevers, te kritisch. En 55-plussers zijn in hun ontwikkeling verwaarloosd. Zaten acht jaar in één vak zonder iets bij te leren. Hun afbraakrisico is groot.”

Trouw

Ook ontkent de staatssecretaris met de maatregel toe te geven dat het minimumloon (1.335 euro bruto per maand) te laag is om langdurig van rond te komen – een verwijt dat de SP en GroenLinks vaak maken. ‘Het minimumloon in Nederland behoort tot de hoogste ter wereld.

Bron De Volkskrant

En daarom heeft de staatssecretaris van Sociale Zaken besloten dat de ‘langdurigheidstoeslag’die nu nog alleen geldt voor bijstandsgerechtigden ook gaat gelden voor mensen die van een minimumloon moeten rondkomen. Zo dat ze normaal kunnen rondkomen.

Nog steeds een grote smile natuurlijk, maar dat neemt niet weg, dat deze sollicitatie of liever gezegd, dit traject naar een baantje als huishoudelijk medewerker, niet bepaald van een leien dakje ging.

Al tijdens mijn gesprekken bij het CWI (augustus 2006-maart 2007) had ik aangegeven er geen bezwaar tegen te hebben om gewoon weer huishoudelijk werk te gaan doen bij een thuiszorginstelling.

Graag zelfs, ik vond het altijd leuk en nuttig werk, al was de betaling dan ook beroerd. Ik gaf aan zelf op zoek te gaan en het CWI zegde toe actief te zoeken. Dat laatste gebeurde pas ergens in maart, nadat ik kenbaar had gemaakt dat er toch wel erg weinig begeleiding was geweest van de kant van het CWI al die maanden. Het CWI had vlak daarvoor duidelijk gemaakt dat ze verder niets meer konden doen vanwege het feit dat mijn WW uitkering op 31 maart beëindigd werd..

Ik vertelde dat ik niet lang daarvoor een open sollicitatie naar Meavita had gestuurd en dat wellicht een beetje bemiddeling zou helpen. De bemiddeling bestond alleen uit het doorsturen van mijn CV naar Meavita. Meavita had alleen nul-urenkontrakten in de aanbieding, zonder garantie op werk. Bedankt, maar nee bedankt. Nul-uren werk is immers nul-verdienen.

In de maanden daarna heb ik me 6 verschillende Thuiszorgorganisaties ingeschreven en op nog wat verdwaalde vacatures gesolliciteerd van de website van het CWI, U weet wel,  werk.nl, er staan 95572 vacatures op werk.nl.

De meerderheid heeft nooit gereageerd, de rest had niets meer dan een bevestiging van ontvangst. Zoals deze, Multi-Care, wij spreken uw taal.

Bedankt voor uw reactie.
Onze medewerkers zullen uw mailtje zo snel mogelijk in behandeling nemen,
en indien nodig contact met u opnemen.

Multi-care
Dhr. O. Cicek

Ondanks meerdere herinneringsmailtjes nooit meer een antwoord gehad.

Een andere ontnuchterende ervaring had ik bij een vacature via werk.nl. Omdat de betreffende werkgever nergens op reageerde heb ik een klacht ingediend bij het CWI. Het antwoord was verbluffend. Tja, sommige willen met het oog op de aanbestedingen in de thuiszorg vanwege de WMO graag een volle kaartenbak met personeel hebben. Los van de vraag of ze de opdracht krijgen.

Ook een aardige. Stichting Eykenburg adverteerde in de Posthoorn en op hun website.

Door de enorme groei van externe cliënten in de huishouding zijn wij op zoek naar huishoudelijke medewerkers die in staat zijn om alle voorkomende werkzaamheden te verrichten.

Op dezelfde dag dat De Posthoorn in de bus lag gesolliciteerd. Binnen drie dagen (inclusief een zaterdag en zondag) een e-mail dat de vacature reeds vervuld was. Op mijn vraag dat het toch om meerdere ‘medewerkers’ ging kreeg ik als antwoord, dat alle vacatures al opgevuld waren. Vriendelijk verzocht om mijn gegevens in portefeuille te houden. Ondertussen staat de vacature nog steeds op internet.

Meavita dan nog maar een keer om het af te ronden.

9 december. Advertentie in De Posthoorn.

12 december. Uitnodiging voor een informatie- en selectiebijeenkomst.

9 januari. Bijeenkomst.

15 januari. Zie dit bericht. Navraag gedaan bij Meavita, bevestiging en de mededeling dat er een personeelsstop afgekondigd is, personeelsafdeling weigert een briefje te sturen met de bevestiging daarvan.

16 januari. Klacht ingediend wegens weigering.

21 januari. Excuses via de telefoon, gegevens worden in portefeuille gehouden.

21 februari. Gebeld of ik nog interesse had.

22 februari. Sollicitatiegesprek, aangenomen, 10 maart beginnen.

Smile? Nou, vooruit dan maar.

Na ruim 60 sollicitaties (sinds 1 januari 2007) kan ik eindelijk weer aan de slag. Met ingang van 10 maart a.s. ben ik aangenomen als huishoudelijk verzorgende bij Meavita Thuiszorg Den Haag. Blijkbaar ben ik toch nog niet helemaal uitgezorgd.

Dit geloof je niet. Of wel. Zie maar.

Voordat ik in 1996 stopte met werken, om mij met enthousiasme in het full-time huismanschap te storten, werkte ik twee jaar als part-time thuishulp in de Thuiszorg. Mooi werk, slecht betaald, maar wat dondert dat. Elke dag fluitend op het fietsje richting Bezuidenhout, Benoordenhout en Mariahoeve, alwaar de koffie vaak al klaar stond en in sommige gevallen de oudjes al op de uitkijk voor de wekelijkse huishoudronde. Zelden zo lekker gewerkt.

Reden dus om me de afgelopen maanden bij diverse thuiszorgorganisaties in te schrijven. Twee rechterhanden, niet te beroerd om de hele week de ramen te zemen, bla bla.

Van geen enkele organisatie heb ik ooit een antwoord gehad, wat bij mij soms tot de vraag leidde of ik me niet beter meteen voor de AOW kon laten inschrijven. Om grijze haren van te krijgen.

Vandaag ging me een lichtje op.

Ik ga mijn eigen ramen maar eens zemen, denk ik.

Tegenwoordig zijn veertigers al afgeschreven als sollicitant.

Bron: Het Parool

Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig was je kansloos als (jeugdige) sollicitant. Het waren de jaren dat ik de arbeidsmarkt betrad. Ik heb rond die tijd tientallen sollicitaties geschreven voor ik een baantje had. Het heeft wel iets moois dat ik nu weer kansloos schijn te zijn. Om de cirkel een beetje rond te maken, zal ik maar zeggen.

Stand van Zaken na bijna zes maanden werkeloosheid.

Twee open sollicitaties.

Vier maal CV ingeschreven bij vacaturebanken.

Vier uitzendbureaus.

Vier sollicitaties bij thuiszorgorganisaties, (Eén aanbod voor een nul-urenkontrakt. Nog vijf mogelijke organisaties, wel kans dat ik dan als zelfstandige hulp aan de slag moet.) Negentien direkte sollicitaties.

Volgens de regels van de UWV dient een werkeloze minstens éénmaal per week te solliciteren. Inschrijvingen bij uitzendbureaus, vacaturebanken en open sollicitaties gelden allemaal als één volledige sollicitatie. Ik zit dus aardig boven het gemiddelde.

Ik zal toch niet in de verdomhoek terechtgekomen zijn? Geluk bij een ongeluk, ik ben niet de enige met een ‘probleem’.

Klinkt wel een beetje zielig allemaal, hè, zeker als je dit stukje beluistert (let op het muziekje!).

"De beroemde slagzin in  Nederland schijnt te zijn, U past niet in het profiel".

Lees ook:  Zoekprofiel

Om maar een aanzetje te geven over de problemen waar 45 plussers bij het zoeken naar werk  tegen aan lopen en waar het CWI volgens dit bericht staatssecretaris Ahmed Aboutaleb afgelopen maandag over geinformeerd schijnt te hebben.

Volgens mijn CWI adviseur is het zo dat als je éénmaal niet meer geen WW uitkering meer hebt, zoals in mijn geval met een kortdurende, het CWI je niet langer adviseert dan wel actief helpt om een baan te vinden. Sterker nog, je word gewoon uitgeschreven. Handig voor de beleidsmakers, want dan sta je niet meer geboekt als werkeloos.

Maar je bent het wel (:-)

Work First, een van oorsprong Amerikaans idee, is inmiddels het meest gebruikte instrument van gemeenten om steuntrekkers aan het werk te krijgen. Bij de aanvraag voor een uitkering krijgen werklozen direct werk aangeboden. Afhankelijk van de gemeente kan het gaan om stages bij bedrijven of een functie bij de sociale werkplaats. Bron

Werk aangeboden, dus, dat iets anders dan de interpretatie die de Haagse wethouder van Sociale Zaken, PvdA-er Henk Kool er aan geeft en toejuicht, als hij een praktijkvoorbeeld geeft hoe het er tegenwoordig aan toe gaat als je een uitkering aanvraagt:

Een praktijkvoorbeeld. Iemand komt aan het loket om een bijstandsuitkering aan te vragen. Hij of zij krijgt dan te horen dat éérst moet worden gesolliciteerd. Zeven keer per week. En niet alleen op een functie die vergelijkbaar is met de oude baan.
Immers, met de overgang van de WW naar de bijstand wordt al het werk passend geacht. De aanvrager van de bijstandsuitkering wodt gezegd over een week weer terug te komen met de resultaten de zoektocht naar werk.

Niet alleen worden er dus uitkeringen onrechtmatig geweigerd aan het loket, het loket biedt ook nog eens niets aan. Een soort Work First Extra Large, zal ik maar zeggen.

Zie ook:

De stok van Kool

Henk Kool Blogt: Nul reacties

Soms heb ik ineens zin om me te mengen in een discussie over ‘werk’. Vooral als het gaat om begrippen als  ‘flexibilisering van het ontslagrecht’, ‘hogere arbeidsdeelname’ of ‘participatietop’.

Ik heb van die hardwerkende, hoogopgeleide vrienden die daar wel eens de draak mee steken en me dan een een artikeltje op sturen. Ik weet het , ik heb niets te zoeken op De Scopist, maar ik kan het toch niet laten een reactie te schrijven.