Het digitaliseren van de platenkast (lees ook: Minimalisme), verloopt voorspoedig, dank u. Ook de kat helpt een pootje mee, zo’n verzameling platen krabbelt lekkerder dan de krabpaal, dank u. Alsof niet diverse voorgangers al genoeg schade hadden aangericht, dank u. Het helpt ook echt, dit soort berichten, dank u. Of dit dit soort websites, dank u. Of dit soort filmpjes, dank u. Wie maakt me los?

Fuck Ziggo. Fuck The Pirate Bay. Op Youtube staat een heel concert van The Rolling Stones. Gratis. Op het hele internet vind je programmaatjes die dit voor je omzetten in een MP3tje. Gratis. Vroeger zette je een microfoontje voor je radio om dat ene concert op Hilversum 3 op te nemen op je cassetterecordertje. Gratis.

Bootleg recording is van alle tijden. En Gratis.

‘Haar gezondheid bleef kwakkelen’, schreef de Volkskrant vorige week posthuum over Etta James.

Alles beschouwend, denk ik, dat het een godswonder is dat haar gezondheid al kwakkelend de 73 gehaald heeft.

Zo vaak ik kan kijk ik op vrijdagavond vanaf een uur of 10 naar BBC 4. Moet u ook eens doen. Althans, als u een muziekliefhebber bent. Gisteren drie documentaires op rij.

Het eerste deel van How the Brits Rocked America: Go west.

Daarna The Beatles: The First US Visit

En tot slot Vox Pop: Hoe Dartford Powered The British Beat Boom

Helaas voor Nederlandse kijkers niet terug te kijken op de website van de BBC.

Leuke weetjes, dan? Engelse beatbands werden geweigerd in Disneyland vanwege te lange haren, de optredens van The Beatles stonden echt als een huis en Dartford was de geboorteplaats van Jagger én Richards én de Vox Amplifier.

En dus zit ik op deze winterse zaterdagochtend achter de PC een stukje te tikken met de eerste LP van The Beatles op de achtergrond en lees ik op Wikipedia dat John, Paul en George daar zelf de ‘hand claps’ op hebben gespeeld.

Mooi,hè.

Twee boxen er bij en twee halfvolle kratten LP’s. Een oude stoel. Een opklapbed (tweepersoons). Een vuilniszak met kleding. Veel meer paste er niet in de zijkamer op de 2e etage van het pand aan de Statenlaan. 350,- gulden per maand. Van januari tot maart 1982. It wasn’t much, but it was home and I thought it was brilliant.

Twee maanden lang zat ik heel vaak naast de Dual. Het (om)draaien van platen werd een gewoonte, een houtje op de kachel gooien, een sigaret opsteken, even op je mobiel kijken (dit laatste voorbeeld voor de jongere lezer).

Hoe ik ook graaf in mijn geheugen, ik weet niet waar de Dual gebleven is. Misschien moet ik daar eerst ouder voor worden, voor dat soort herinneringen. Ik weet ook niet meer hoe ik er aan gekomen ben.

Ik weet wel dat ik vandaag mijn LP’s na 30 jaar de huiskamer uit ga begeleiden. Ik vond het wel passend om er even bij stil te staan.

• 100 Greatest Guitarists
• 100 Greatest Singers
• 500 Greatest Albums
• 500 Greatest Songs
• 100 Best Albums of the 2000s
• 100 Greatest Beatles Songs

Bij  Muziekhandel  J.C. Douw aan de Weimarstraat 60 (en 60a, want de familie Douw woonde boven de zaak) in Den Haag kon je gratis luisteren naar nieuwe LP’s.

Muziekhandel Douw had niet zoveel popmuziek, want Douw was van de oude stempel.

De zaak was meer een pleisterplaats  voor de klassieke muziekliefhebber, het logo van de Deutsche Grammophon pronkte niet voor niets in de etalage.

Verder verkocht Douw onder meer jazz, het betere easy-listening werk en natuurlijk Nederlandstalige artiesten. Sonneveld, Hermans en de Zangeres Zonder Naam. Omdat popmuziek toch wel veel gevraagd werd, was hij waarschijnlijk ooit overstag gegaan. Hij rookte ook dure sigaren, tenslotte.

In de etalage hingen sinds die tijd de hoesjes van alle singles  uit de volledige Top 40 in de actuele volgorde. Op vrijdag was het een komen en gaan van tieners die een verse lijst kwamen halen, op zaterdag was de etalage bijgewerkt. Douw was een precies man.

Je koos uit de twee bakken met popmuziek een plaat die je nog niet kende, vroeg aan de, immer in driedelig pak gestoken en sigaar rokende eigenaar of je deze heel misschien even mocht luisteren, nam plaats op de bruine lederen barkrukken en zette de beide zwart bakelieten koptelefoons aan je oor.

Vreemde dingen waren dat, die koptelefoons. Denk aan de hoorn van een telefoon waar ze het spreekgedeelte af hebben gezaagd, maar de gekrulde draad hebben laten zitten. Na een half uurtje had je kramp in je handen van die dingen en deden je oorschelpen zeer.  Veel langer durfde je trouwens niet te blijven, want dan voelde je je schuldig.

Soms bleef ik toch te lang en kocht ik een LP die ik bij nader inzien eigenlijk liever niet had gekocht. Ik bedoel, wat moet een 14 jarige in godsnaam met een plaat van Rush?

Het heeft jaren geduurd en ik had al veel platen gekocht voordat ik durfde te vragen of ik eens een LP mocht luisteren in de serre van de zaak. Douw had namelijk achterin de zaak een prachtige serre, met glas in lood schuifdeuren, waar de echte klassieke muziekliefhebber, gezeten in één van de twee fauteuils, kon genieten van de nieuwste platen uit het genre.

Douw zette dan, gehandschoend en wel, de plaat op de platenspeler en als je een goede
klant was bracht hij je een kopje koffie. Ik weet zeker dat ik de plaat, die ik in die serre heb beluisterd, heb gekocht.

Welke het was? Wie het weet mag het zeggen.

Winkels in Den Haag die grammofoonplaten verkochten

Zo’n leuk ding, dat wil toch iedereen wel? (Deze blog wordt gesponsord door de Vereniging Van Voorheen Volmaakt Tevreden Cassettebandjesverzamelaars en de Stichting LP’s Op Zolder)

Bron Afbeelding: Correct

En verder zagen en luisterden we naar  Candy Dulfer, Wouter Hamel,  The All Star Jazz Jam, Randy Weston’s African Rythm Trio, New Cool Collective en de Parov Stelar Band. Allemaal kort, maar krachtig. We aten een heerlijke hamburger en een zak friet. We dronken bier. The man upstairs keek en zag dat het goed was.

The Hague Jazz, dag één.

De BBC publiceerde onlangs een lijst met de ‘ greatest guitarist’s of the latest 30 years’. Allemaal leuk en aardig, maar de beste gitaristen zijn natuurlijk van langer geleden..

De Melodiefabriek tipte afgelopen week een documentaire op Canvas over het legendarische album van Jimi Hendrix, Electric Ladyland. Te laat gelezen, dus niet gekeken. Dan maar deze via Google video.

The entire concert of Jimi Hendrix performing at the Woodstock festival in 1969.

Duurt ruim 56 minuten.Voor de liefhebbers.

Afgelopen week op BBC4 een heel aardig programma gezien over de zg. ‘Synthpop‘ bands uit het begin van de jaren tachtig. Duran Duran valt daar formeel niet onder, want is ‘ New Romantic ‘, maar ik moest toch even aan dit nummer denken bij het zien van dat programma.

Ik had niet veel met bands als Depeche Mode, Heaven 17, New Order en noem ze allemaal maar op. Het was me, de hele goede uitzonderingen daargelaten, allemaal te metalig, gevoelloos. Wel passend bij de tijd, maar toch. Ik had ook niks met New Romantic, maar er waren nu één maal van die nummers waar je niet om heen kon.

Zet dit maar gewoon lekker hard aan en ga iets doen, stofzuigen, op de hometrainer, in de tuin werken. Regent het? Jammer dan.

OK, dit is voor de freaks. Get Ready was oorspronkelijk een nummer van The Temptations, geschreven door Smokey Robinson. Kijk verder maar even in de Wikipedia. Rare Earth (what’s in a name..) ging er mee aan de haal en maakte er twintig minuten durende jamsessie van. Groot succes in de begin jaren zeventig op feesten en partijen. Een nummer dat één hele LP kant duurt. Zo lang dat er tegenwoordig twee YouTube filmpjes voor nodig zijn.

Het origineel vind je hier. In zwart-wit.

(Alle oude platen van deze weblog staan op http://www.youtube.com/user/kaleman1960)

Meet the new boss. Same as the old boss. Bron

Mijn bijdrage voor de Zwarte Lijst (er staan al genoeg oude platen in, toch?).