‘Haar gezondheid bleef kwakkelen’, schreef de Volkskrant vorige week posthuum over Etta James.
Alles beschouwend, denk ik, dat het een godswonder is dat haar gezondheid al kwakkelend de 73 gehaald heeft.
All I Could do was Cry
Reply
Weg met de loonmatiging !
Na al die jaren crisis heb ik eindelijk een econoom gevonden waar ik het mee eens ben.
De vakbeweging zou haar looneisen Europees moet afstemmen: loonmatiging in landen met importoverschotten; hoge looneisen in landen met exportoverschotten. Dit verslechtert de exportpositie van de overschotlanden en schept bovendien koopkracht, zodat de Zuidelijke lidstaten meer kans maken om hun exportproducten hier kwijt te kunnen. Mocht de Nederlandse vakbeweging toch weer voor loonmatiging kiezen (‘eigen werklozen eerst’), dan is dat contraproductief voor de oplossing van de crisis.
De krant van volgende week
De krant van maandag. “PVV’ers schaffen zelf boerka’s aan”.
De krant van dinsdag. “PVV wordt gefinancierd door Noord-Koreaanse fabriek van kopieermachines”.
De krant van woensdag. ” PVV verzamelt klachten over tsunami aan zwartboeken in de politiek”.
De krant van donderdag. “PVV overweegt een ledenstop”.
De krant van vrijdag. “Geert Wilders stapt uit zijn eigen fractie.”
De krant van volgende week zaterdag. “Maurice de Hond peilt de nieuwe Groep Wilders. 24 Zetels !’
Nee, dan Senegal
Het zittende staatshoofd (Beatrix), drie oud-premiers (Lubbers, Kok en Balkenende), een oppositieleider( Geert Wilders) en de bekendste zanger van het land (Marco Borsato) doen mee aan de verkiezingen.
Zegt de één tegen de ander: “Nee, dan Senegal.”
hand claps
Zo vaak ik kan kijk ik op vrijdagavond vanaf een uur of 10 naar BBC 4. Moet u ook eens doen. Althans, als u een muziekliefhebber bent. Gisteren drie documentaires op rij.
Het eerste deel van How the Brits Rocked America: Go west.
Daarna The Beatles: The First US Visit
En tot slot Vox Pop: Hoe Dartford Powered The British Beat Boom
Helaas voor Nederlandse kijkers niet terug te kijken op de website van de BBC.
Leuke weetjes, dan? Engelse beatbands werden geweigerd in Disneyland vanwege te lange haren, de optredens van The Beatles stonden echt als een huis en Dartford was de geboorteplaats van Jagger én Richards én de Vox Amplifier.
En dus zit ik op deze winterse zaterdagochtend achter de PC een stukje te tikken met de eerste LP van The Beatles op de achtergrond en lees ik op Wikipedia dat John, Paul en George daar zelf de ‘hand claps’ op hebben gespeeld.
Mooi,hè.
“but why is the rum gone?”
Ik heb een weekje geTwitterd. (Of is het: Ik heb een weekje getwitterd ?) Twitter, dat is bloggen voor aartsluie mensen. Niet dat ik lui was, ik heb gewoon gewerkt, hoor. Maar om nu na al dat gewerk nog eens uitgebreid te gaan bloggen. Het is weer even wennen. Mocht U willen weten wat ik dan allemaal te zeggen heb op dat vermaledijde twitter dan moet u mij maar volgen. Dat kan op https://twitter.com/kaleman1960
Allemaal leuk en aardig, maar waarom is de rum weg?
This not a love song
Dit is geen politieke weblog
Men vraagt mij wel eens, is dit een politieke weblog? Wat dat ook moge zijn. Mijn antwoord op die vraag is: ‘Nee, dit is geen politieke weblog.’
‘Maar U heeft toch wel veel over politiek geschreven?’
Dat klopt. Maar dat was vroeger. En vroeger is dood. De politiek is trouwens ook morsdood. Mijn ergernis over politici en hun meningen en hun besluiten heeft de kritische grens van dood overschreden.
Een actueel voorbeeld.
De president van de De Nederlandsche Bank stelt voor om hypothecaire leningen te beperken tot maximaal 90 procent van de waarde van de woning. De staatssecretaris van Onderwijs is bezig met een sociaal leenstelsel voor studenten. De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid lanceert een plan voor tijdelijke contracten tot een lengte van 10 jaar. Het kabinet heeft besloten dat woningbouwcorporaties driekwart van hun woningen in de verkoop moeten doen.
Rekent U even mee? Bij een gemiddelde prijs voor een starterswoning komt het voorstel van de DNB op een bedrag van 31.500 euro. De gemiddelde schuld voor studenten is 14.657 euro. De gemiddeld afgestudeerde starter begint dus met een schuld, dient het dubbele daarvan mee te nemen om een koophuis aan te schaffen en belandt op een arbeidsmarkt waar langdurige tijdelijke contracten tot norm zijn verheven.
Wat denkt U? Zou U een woning kopen, gesteld dat u een bank zo gek kunt krijgen om U een hypotheek te verstrekken?
Of denkt u net als ik? Val dood, ik ga wat anders doen?
Thunder on the Mountain
The Making Of VI: Platitudes
Genoeg Platitudes, er moet gewerkt worden. De Grote Leider schreef het vorig jaar al:
” In elk geval zullen we ons vast niet wagen aan autobiografische ego-documenten, die blijkbaar helemaal de rage zijn in vijftigplus, door doodsangst bevangen Nederland. Want als we ons daarin begeven verdrinken we in een vloedgolf van platitudes.”
Ik heb drie verhaaltjes voor u, die ik al eerder op deze weblog gepubliceerd heb. Welke zal ik eens in mijn boekje opnemen?
PS De zinnen op deze weblog kruipen niet meer naar elkaar toe, dat komt omdat ik een andere lay-out gekozen heb. Het leven is mooi, toch?
Pasgetrouwd
Hier heb je een mooi verhaal
over een man en een vrouw
die naar Overijssel verhuisden
omdat ze pas getrouwd waren
Al hun vrienden in Den Haag
waren zo vrolijk als maar kan
ze dansten op het strand
omdat hun vrienden pas getrouwd waren
Hij vindt een baan
bij de gemeente Zwolle
Zij vindt een baan
onderwijzeres op een school
Ze hebben al snel een baby
lijkt erg op zijn vader
ze zijn zo gelukkig
Een paar jaar later
gaat zij naar de dokter
routinebezoekje (O jee)
misschien is ze weer zwanger
Enfin, zij gaat dood
hij verhuist naar Amsterdam
ontmoet een te gek lekker wijf
met een hoop geld
en nu gaan zij weer trouwen
(Vrij naar Randy Newman’s: “They just got married”)
De weg naar het Witte Huis
De weg naar het Witte Huis verloopt via Google, Facebook en Twitter, lees ik in De Volkskrant.
Dat ga ik dus nooit redden, want ik doe niets met Google en Facebook en ik heb geen geld voor advertenties. Ik ben geen Amerikaan, dus dat helpt ook al niet.
Ik ga dus maar weer het hele jaar smullen van websites als:
http://www.electoral-vote.com/
http://www.realclearpolitics.com/
en nog een keertje alle West Wing afleveringen kijken met mijn First Lady.
Zwart internet
Prima hoor, het hele internet op zwart
Kunnen we het dan weer een keertje hebben over The 50 things that are being killed by the internet?
Laten we het eens over eten hebben.
Op Hofstijl (“Het laatste woord uit Den Haag”) las ik een recept waarna ik dacht, ‘Goh, laten we het eens over eten hebben’. Ik heb tenslotte niet voor niets ooit een categorie “Eet smakelijk’op deze weblog ingericht.
Eten is lekker, toch? En we kunnen niet zonder. We kunnen wel zonder kookboeken, daar zijn er veel te veel van. Net als TV Koks. Er is tegenwoordig zelfs een zender die 24 uur per dag kookprogramma’s uitzendt. Ongelogen. En ik moet bekennen dat ik er ook al eens een hele avond naar heb gekeken. Met een diepvriespizza op schoot. Fascinerend.
Eten, dus. Vreest niet, ik heb al één recept op deze weblog en daar blijft het wel bij. Ik ben geen Jamie Oliver, dus van mij geen olive oil tosses, salt and pepper adds of picked basil drizzles.
Nee, een goede gehaktbal of koken met een restje rijst , dat is meer mijn stijl. En lokaal voedsel, natuurlijk. Alles komt van de AH.
Dus als U nu denkt: ‘Ik wil het ook wel eens over eten hebben”, kom gerust eens langs. Neem wel iets lekkers mee, dat praat wat makkelijker.
Gewoon even klikken.
Goed. Ik leg het lezen van deze weblog nog één keer uit en als U het dan nog niet snapt, dan ga ik op zwart. Uit protest.
Op het onderstaande plaatje ziet U een foto van mij met een hele bos haar. Dat is niet mijn haar, dat is haar dat ik er bij gePhotoshopt heb met behulp van de website die onderaan ziet staan. De bedoeling bij het lezen van deze weblog is dat U even op die link klikt en er zo achter komt dat het niet mijn eigen haar is. Zo gaat dat op internet.
Dus nu niet meer reageren met vragen als: ‘Is dit een pruik’ ? Of opmerkingen als: ‘Wat een raar kapsel.’ Gewoon even klikken.
(Hoewel… Voor U ga ik natuurlijk een boekje maken, dus U mag het ook helemaal vergeten wat ik hierboven heb opgeschreven.)
1984
Handboek Politicus (slot, maar nu echt, hoor )
Het Handboek Politicus mag dan sinds 23 september 2010 gesloten zijn, ik heb sinds die tijd toch alweer een hele hoop gelezen waar ik me over verbaasd of opgewonden heb of smakelijk gelachen. Een overzicht, voor de echte liefhebber. Zonder commentaar. Dat verzint U er zelf maar bij.
Bedrijfsleven knuffelde gastarbeiders dood
Help betrokkenen massaontslag MSD snel weer aan de slag
‘Er is veel gebeurd om Nederland toekomstbestendiger te maken’
‘Wees trotser op Nederlandse ambtenaar’
Zo hilarisch was het CDA-congres
‘Geen landelijke partijen in gemeenteraad’
Het worden de belangrijkste statenverkiezingen ooit
Dual
Twee boxen er bij en twee halfvolle kratten LP’s. Een oude stoel. Een opklapbed (tweepersoons). Een vuilniszak met kleding. Veel meer paste er niet in de zijkamer op de 2e etage van het pand aan de Statenlaan. 350,- gulden per maand. Van januari tot maart 1982. It wasn’t much, but it was home and I thought it was brilliant.
Twee maanden lang zat ik heel vaak naast de Dual. Het (om)draaien van platen werd een gewoonte, een houtje op de kachel gooien, een sigaret opsteken, even op je mobiel kijken (dit laatste voorbeeld voor de jongere lezer).
Hoe ik ook graaf in mijn geheugen, ik weet niet waar de Dual gebleven is. Misschien moet ik daar eerst ouder voor worden, voor dat soort herinneringen. Ik weet ook niet meer hoe ik er aan gekomen ben.
Ik weet wel dat ik vandaag mijn LP’s na 30 jaar de huiskamer uit ga begeleiden. Ik vond het wel passend om er even bij stil te staan.
Billy Jean
Making Of V
Goedemorgen bakker.”
“Goedemorgen mevrouw, wat mag het zijn?”.
“Ik wilde graag een doos koekjes met een zoete, schuimige vulling van geklopt eiwit en een chocoladekorstje. Heeft U die ook?”
“U bedoelt die koekjes die vernoemd zijn naar de kus van een persoon behorend tot één van de zwarte rassen uit Afrika, nee, die zijn helaas uit de handel. Ik kan u wel een keuze bieden uit ons assortiment zoete broodjes, net vers uit de bakkerij.
Met name de zwart zaad pistoletjes zijn zeer gewild vandaag”.
Doet U er daar maar een tweetal van.
Nog een moorkopje bij doen, misschien?
U bedoelt zo’n grote, met chocoladeglazuur bedekte slagroomsoes?
Excuus, ja, die bedoel ik natuurlijk.
Nou vooruit, ééntje dan. Om mijn man een beetje op te fleuren, dat is de laatste tijd zo’n zwartkijker .
PS Een negerzoen in mijn boekje, zou dat kunnen, in deze tijd? De link naar het stukje uit 2005 werkt niet, vandaar dat ik het nog een keer opschrijf. Ik moet van mijn dochter een Web 2.0 dingetje terugplaatsen, anders kan ze me niet meer ‘Liken op Facebook’. Doe ik ook maar weer die Twitter-knop. Voorlopig…
De ziekte die lijstjes heet.
Making Of IV
Dekaleman gaat zeker een prominent plekje krijgen in mijn boekje, het zou zo maar kunnen dat Dekaleman het hele boekje confisqueert. Dekaleman kan bij tijd en wijle erg dominant zijn, al lijkt dat op het eerste gezicht niet zo.
Ik hoor U denken, wie is in godsnaam Dekaleman?
Dekaleman werd voor het eerst gesignaleerd tijdens het eten van een bord sla.
Niet dat dekaleman nou zo dol op sla was, maar hij moest het eten van zijn
vrouw. Net als hij vroeger al zijn bordje spinazie moest leeg eten van zijn
moeder, wekelijks verplicht werd een stukje zure appel te eten bij zijn oma en
in de toekomst wellicht een bordje lauw-warm eten gevoerd zal krijgen door één
van zijn dochters in een bouwvallig bejaardentehuis.
Om de frustratie van al deze gedwongen consumptie een plek te geven, was hij
al regelmatig te vinden op deze website.
Lees maar http://miguelsloendregt.weblog.nl/category/dekaleman/
PS Ik heb alle Web 2.0 dingetjes van de website af kunnen krijgen. Simplicity rules.
Groeten van Rottumerplaat
Het is natuurlijk leuk om te graven in je verleden en een stukkie te schrijven over je eerste platenwinkel, maar het één leidt tot het ander. En dus heb ik de afgelopen dagen Groeten van Rottumerplaat gelezen.
(zie http://www.muzieklijstjes.nl/WahWahGroetenvanRottumerplaat.htm)
Het gevolg is wel dat ik me nu al dagen loop af te vragen welke plaat ik ga meenemen naar een onbewoond eiland.
Making Of III
Dagelijks een bericht plaatsen na zo’n lange sabbatical valt nog niet mee. Zeker niet als je vakantie hebt. Het moet een beetje in je systeem gaan zitten. Zoiets als dagelijks je tandenpoetsen (sla ik ook nog wel eens over), elke dag koffie zetten (doet mijn vrouw, I love her for that), iedere dag de krant lezen (ja, ik heb nog een krant).
Ik maak het goed met U. Vandaag schrijf ik zes blogjes.
PS Mijn zinnen kruipen nog steeds naar elkaar toe op mijn weblog, iritant. Zelfs als in HTML schrijf.
Muziekhandel JC Douw
Bij Muziekhandel J.C. Douw aan de Weimarstraat 60 (en 60a, want de familie Douw woonde boven de zaak) in Den Haag kon je gratis luisteren naar nieuwe LP’s.
Muziekhandel Douw had niet zoveel popmuziek, want Douw was van de oude stempel.
De zaak was meer een pleisterplaats voor de klassieke muziekliefhebber, het logo van de Deutsche Grammophon pronkte niet voor niets in de etalage.
Verder verkocht Douw onder meer jazz, het betere easy-listening werk en natuurlijk Nederlandstalige artiesten. Sonneveld, Hermans en de Zangeres Zonder Naam. Omdat popmuziek toch wel veel gevraagd werd, was hij waarschijnlijk ooit overstag gegaan. Hij rookte ook dure sigaren, tenslotte.
In de etalage hingen sinds die tijd de hoesjes van alle singles uit de volledige Top 40 in de actuele volgorde. Op vrijdag was het een komen en gaan van tieners die een verse lijst kwamen halen, op zaterdag was de etalage bijgewerkt. Douw was een precies man.
Je koos uit de twee bakken met popmuziek een plaat die je nog niet kende, vroeg aan de, immer in driedelig pak gestoken en sigaar rokende eigenaar of je deze heel misschien even mocht luisteren, nam plaats op de bruine lederen barkrukken en zette de beide zwart bakelieten koptelefoons aan je oor.
Vreemde dingen waren dat, die koptelefoons. Denk aan de hoorn van een telefoon waar ze het spreekgedeelte af hebben gezaagd, maar de gekrulde draad hebben laten zitten. Na een half uurtje had je kramp in je handen van die dingen en deden je oorschelpen zeer. Veel langer durfde je trouwens niet te blijven, want dan voelde je je schuldig.
Soms bleef ik toch te lang en kocht ik een LP die ik bij nader inzien eigenlijk liever niet had gekocht. Ik bedoel, wat moet een 14 jarige in godsnaam met een plaat van Rush?
Het heeft jaren geduurd en ik had al veel platen gekocht voordat ik durfde te vragen of ik eens een LP mocht luisteren in de serre van de zaak. Douw had namelijk achterin de zaak een prachtige serre, met glas in lood schuifdeuren, waar de echte klassieke muziekliefhebber, gezeten in één van de twee fauteuils, kon genieten van de nieuwste platen uit het genre.
Douw zette dan, gehandschoend en wel, de plaat op de platenspeler en als je een goede
klant was bracht hij je een kopje koffie. Ik weet zeker dat ik de plaat, die ik in die serre heb beluisterd, heb gekocht.
Welke het was? Wie het weet mag het zeggen.